Ik heb een hekel aan zwaar behaarde vliegen. En ook aan vliegen die drijven als een onzinkbaar slagschip. Jan Schreiner (Sportvissen in Ierland).

Ierland, november 2000

Vrijdagmorgen vroeg op en naar het vliegveld. Snel een auto gehuurd en binnen een half uurtje glijdt het Ierse landschap aan me voorbij. Het is geweldig om weer terug te zijn, de laatste keer is alweer 5 jaar geleden, toen samen met mijn zoon Bob. Na twee uur rijden zet ik de auto aan de kant, net voor de brug. Er is niets veranderd, gelukkig. De ruine van de molen domineert nog steeds, zwaar begroeid met klimop.

Het water is hoog zie ik. Logisch, in deze tijd van het jaar. Forellen zijn niet te zien. Ik hoop dat ze er nog zitten. Ach, het maakt niet uit, het forellenseizoen is toch al gesloten. Het weerzien met mijn vrienden Kevin en Madeline is hartelijk. 'S middags gaan Kevin en ik even een rondje maken. Bij de rode brug zit iemand te vissen, hij vangt mooie voorns. Ze zitten wel diep, het kan morgen wel eens moeilijk worden om met deze stroom de nymph op diepte te krijgen.

'S avonds smaakt het Guiness in de pub opperbest. De volgende morgen pak ik mijn travel hengeltje en probeer het bij de brug. Helaas, ik krijg geen enkele beet. Waarschijnlijk krijg ik mijn nymph niet op de goede diepte. De voorns tonen geen interesse. Scharrelend langs de oever probeer ik het hier en daar, maar dit keer kan ik totaal niets vangen. Regelmatig valt er een bui regen, maar later breekt ook de zon door. Ondanks de slechte, of eigenlijk afwezige, vangst amuseer ik me wel. Het is heerlijk om weer langs de oever te keutelen. In mijn gedachten ga ik terug naar 1974, toen ik voor de eerste keer naar Ierland ging en hier terecht kwam (Ik ben nooit meer dezelfde geworden). Nu, meer dan 25 jaar later, loop ik voor de zoveelste keer langs de oever. Weinig is in die tijd veranderd, heerlijk is dat. De rivier meandert nog immer traag door het landschap. Herinneringen duiken op uit het moeras der vergetelheid. Ooit ving ik hier mijn allereerste forelletje. Een visje van een centimeter of 15. Met een "blackheaded worm", op aanraden van Kevin. Met vliegvissen wou het toen nog niet zo lukken. Met dat stromende water was het een stuk moeilijker dan voorntjes vangen in de polder. Maar wat was ik evengoed blij met het beestje. Jaren geleden zag ik hier mijn eerste en enige otter. Vissend rond middernacht rommelde hij in de ondiepte, kwam met een boeggolf op me toe gezwommen terwijl ik in de schaduw van een boom verscholen stond. Dook 3 meter voor me op, snoof een paar keer en was weer weg. Prachtig zo'n belevenis.
Een eind verder, op Lough Ree, vingen mijn vader en ik ons eens een slag in de rondte aan de baars. Baars van een mooi formaat! Dikke pret dus. Het bootje legden we neer bij de boerderij van boer Johnston. Aardige man. Had verse melk in flesjes met een laag room erop die bij ons in Nederland al lang niet meer voorkwam.
Hoe ik eens onwijs veel forel ving in de Moy. En er het volgend jaar achter kwam dat men dacht dat alle forellen toen waren meegenomen. Wat niet klopte, want ze waren allemaal netjes teruggezet. Maar desondanks was het mooie stuk voor forel "for locals only" geworden. Ik ben er dus niet gebleven en heb wat andere riviertjes opgezocht. Kleine riviertjes die van de heuvels af kwamen stuiteren. Met poeltjes erin waar ik regelmatig een klein, wild, bruin forelletje uit kon peuteren.


Hoe prachtig de river Suir eruit ziet bij Holycross. Met de brug met de boogjes. De laatste week van het seizoen daar nog leuk gevist.
Eigenlijk is mijn vliegvisbestaan in Ierland geboren. Ik had al wel een vliegenhengel en zo bij me toen ik er voor de eerste keer heen ging, maar had er nog geen worp mee gemaakt. Rob Vermij logeerde in hetzelfde hotel en toen we een avond samen gingen vliegvissen op forel hoorde ik al gauw zijn opmerking over het water: "Dat heb je nog niet zo vaak gedaan he". Nee, dat klopte wel, ik kon nog helemaal niet vliegvissen. Rob heeft het me na terugkeer in Nederland geleerd, en ook het vliegenbinden. Het is dus toch nog goed gekomen.
Later ben ik vaker terug geweest. Ook wel alleen, met mijn rugzak omgehangen en de hengelkoker mee. Ik zag dan wel waar ik terecht kwam. Een van de laatste keren had ik een huurauto. Heerlijk, je kan gaan en staan waar je wilt. Via Dublin naar Newgrange, dat had ik al een hele tijd eens willen bekijken, naar mijn vrienden, water te hoog in de rivier. Een kijkje nemen in Conemara, bij Maam cross. Dan door naar de Moy bij Foxford, ook hier het waterpeil te hoog om lekker te vliegvissen. Verder Donegal in, ook heel mooi. Hier de in riviertjes Owentocker en Owenea heel leuk gevist. Kleine forelletjes peuteren. Voor de goede orde, ik heb in Ierland nog nooit op grote forel gevist op de loughs, en ze ook op de rivieren nooit gevangen. De grootste die ik er ooit ving haalde beslist de 40 cm niet, maar evengoed heb ik er altijd ontzettend veel plezier aan beleefd. Het is voor mij een geweldig mooi land met ontzettend aardige mensen, prachtige muziek en lekker bier. Het is op sommige plekken nog steeds ongerept en daar kan je een hommel op 10 meter afstand aan horen komen. Het aantal tinten groen en bruin is spreekwoordelijk.

Clonmacnoise

***

	Klik op het logo voor informatie over het vissen in Ierland.
	Klik op het logo voor informatie over vissen in het gebied van de Shannon.
	Klik op het logo voor informatie over Aer Lingus
	Klik op het logo voor informatie over Bus Eireann