Alles wat we willen is grotere forel, betere hengels en een gelukkig sexleven.

John Gierach (Standing in a river waving a stick).


22 April 2006

Ook nu blijkt weer het nut van internet. Weken voor vertrek zoek ik zoveel mogelijk informatie. Iemand heeft eens opgemerkt dat informatie op het internet zoeken net zoiets is als proberen water te drinken uit een brandkraan. Hij heeft wel gelijk. Er is zoveel te vinden dat het moeilijk is de juiste stukjes eruit te filteren. Maar al gauw kom ik terecht op de website van het Shenandoah National Park. Dat lijkt me wel wat. Wanneer ik een mailtje naar Murrays Flyshop stuur met de vraag om advies, heb ik binnen de korst mogelijke tijd antwoord. Er blijkt een Bass Pro shop vlakbij ons hotel te zijn en ook lijkt het Patapsco Valley State Park niet zo veraf te liggen. Toch besluiten we om naar het Shenandoah National Park te gaan omdat ook Willem en Epco daar kunnen kiezen uit vele hiking trails. Wanneer we op Washington Dulles International zijn geland, blijkt het verschrikkelijk hard te regenen. Gauw de huurauto ophalen en dan naar het hotel.

Onderweg blijkt hier alles al groen te zijn, terwijl thuis net heel voorzichtig de eerste blaadjes aan de nog kale bomen komen. Nog op de avond van aankomst gaan we naar de Bass Pro Shop.   Wanneer ik de winkel binnenstap, valt mijn mond zowat open van verbazing. Het is zonder enige twijfel de grootste outdoor winkel die ik ooit zag. Het assortiment is ongelooflijk. Alle disciplines van het buitenleven zijn vertegenwoordigd. Van kamperen, wandelen, klimmen, vissen tot aan jagen en nog veel meer. Aan het plafond hangt zowaar een echt watervliegtuig. Volgens mij bestaat er in heel Europa niet zo iets. Op de website had ik al wat uitgezocht en natuurlijk koop ik een paar dingen.

Zondag 23 april 2006, Shenandoah National Park.

Gelukkig is het zondag wat beter weer. Maar wanneer we bij Manassas Battlefield park rijden, komt de regen opnieuw met bakken uit de hemel en als we een paar rivieren passeren, zijn die modderbruin. Ik hoop maar dat de Thornton in het Shenandoah National Park nog helder is. Gelukkig klaart het op en na een tijdje laat ook de zon zich weer zien. In Sperryville gaan we koffie drinken en een sandwich eten, inmiddels is het weer bijzonder aangenaam geworden. Een graad of twintig en, zeker net zo belangrijk, droog. Boven ons circelen een paar kalkoen-gieren (Turkey vultures). Mooi om te zien. En beneden in het struikgewas scharrelt een paartje Rode Kardinalen rond. Het water blijkt nog redelijk helder te zijn, tot mijn grote opluchting. Na de lunch rijden we naar het Entrance station, waar we de 15 dollar entree betalen om het National Park in te mogen. Het is geen probleem dat Willem en Epco gaan wandelen, terwijl ik ga vissen, zegt de ranger. De visvergunning voor de staat Virginia had ik thuis al via het internet aangeschaft. Onder het dak van het Entrance station nestelen een stel Amerikaanse boeren zwaluwen. Ze lijken heel veel op die van thuis. Dan rijden we naar een plekje met een parkeerplaats en ik tuig het trouwe travel hengeltje op en doe de lieslaarzen aan.

Nog terwijl de twee collegae staan te kijken, vang ik het eerste bronforelletje. Ik ben er ontzettend blij mee, dit is waarvoor ik hier ben gekomen. Het is een prachtig visje om te zien, met fraaie gele en rode stippen. Lokaal wordt het ook wel gespikkelde forel (Speckled trout) genoemd. Even later vang ik een tweede en een derde. Epco heeft het zowaar op film gezet. Dan gaan ze de hiking trail opzoeken, en vis ik in alle rust verder. De Thornton is hier erg smal, en geheel in de wildernis. Er wordt hier niets aangeharkt of gekeepered of zo. Omgewaaide bomen liggen op diverse plaatsen over het stroompje. Af en toe kan ik een kleine bronforel uit een kuiltje peuteren. Het is echt genieten van deze visserij.

Het Shenandoah National Park staat bekend als een van de laatste bolwerken van de wilde Oost Amerikaanse bronforel. Waar de weg de beek overgaat, is een flinke pool. Hier moeten er beslist een paar zitten denk ik. Het blijkt te kloppen. Een eind verder komt een forelletje omhoog om de droge vlieg te pakken, maar ik zie de vis komen, trek te snel aan en daarmee de vlieg uit zijn bek. Een tweede keer pakt hij de vlieg niet meer. Ik doe er een nymph op die ik van Hans Hilgers  heb gehad. Ik heb beloofd die te testen. Met de tweede worp wordt de nymf gepakt en vang ik een mooi getekend forelletje. Sommigen van de bronforelletjes hebben nog een fel oranje buik.

Het zijn prima nymfen, en zeer fraai gebonden moet ik zeggen. In de erg schaarse diepere pooltjes kan ik er regelmatig een forelletje mee verleiden.
Onder het vissen komt af en toe een fel geel en zwart gekleurde vlinder voorbij. Ze lijken veel op de koninginnepages die in de Eifel of Ardennen te zien zijn. Achteraf blijkt het om de Eastern Tiger Swallowtail (Papilio glaucus) te gaan. We hebben afgesproken dat we elkaar om zes uur weer bij de parkeerplaats ontmoeten. Om een uur of vijf begin ik daarom langzaam terug te klauteren want inmiddels ben ik toch wel een kilometer of twee - drie verderop terecht gekomen. Het valt me niet mee, die klauterpartijen. Het is hier echt wild en in het geheel niet aangeharkt of onderhouden of wat dan ook. Mooi op tijd ben ik terug, en ik ga nu een klein stukje stroomafwaarts. In dit stuk kan ik echter geen vis meer vangen. Als ik wat op een grote kei zit uit te rusten, komt de huurauto met Willem en Epco in zicht. Ook zij hebben genoten van deze middag en de Buck Hollow hiking trail afgelopen.

Het plan is om via de Skyline Drive, een route die door het hele park loopt en 105 mijl lang is, terug naar het noorden te gaan. Bij Front Royal kunnen we dan weer highway 66 op richting hotel. Het blijkt een uiterst fraaie route te zijn die zijn naam eer aan doet. Je vindt er prachtige vergezichten met naar het westen, in het licht van de langzaam dalende zon, de Shenandoah valley. Plotseling zien we een eind verderop twee herten (Virginia whitetail deer) langs de kant van de weg staan. Epco mindert rustig vaart en vlakbij komt de auto tot stilstand. De herten zijn in het geheel niet schuw en komen tot vlak bij de auto. Fantastisch! Tot onze verbazing zien we in dit stuk in totaal wel 14 herten. Naast herten zien we diverse grijze eekhoorns.

Helaas laten de zwarte beren die hier leven zich niet zien. Jammer, maar dat was te verwachten. Een ontmoeting met een zwarte beer is uiterst zeldzaam.
Het is al donker als we bij Front Royal het park verlaten. We kunnen in ieder geval terugkijken op een prachtige dag.

Dinsdag 25 april 2006, Patapsco Valley State Park.

Na de vergadering kan ik nog mooi een uurtje vissen, voordat we gaan eten. Op de kaart heb ik de Patapsco river gevonden, die moet niet ver van het hotel af zijn. Het Patapsco Valley State Park loopt 32 mijl langs de rivier. Het is inderdaad maar tien minuten rijden. Ik kan met moeite een plaats vinden waar ik bij het water kan komen. Maar het blijkt te diep om te waden. Na een paar worpen stop ik er maar weer mee. Een eind terug heb ik een beek gezien, maar het water leek er bruin. Als ik daar terug ben, blijkt dat inderdaad het geval te zijn. Net als ik het toch wil gaan proberen stopt een politie auto naast me. Ja, ik wil hier graag gaan vissen. Of ik een vergunning heb, en ja die heb ik. De agent wil hem toch wel even zien.

We maken een praatje en hij raadt me aan om naar een plek een eind verder te gaan. Daar is twee weken geleden nog forel uitgezet, en het seizoen is vorige week geopend. Hij vertelt me ook dat het water daar waarschijnlijk wat helderder is. Nadat ik het toch vijf minuten in de bruine Deep Creek heb geprobeerd, stap ik weer de auto in en probeer de plek die de sherriff me aanraadde te vinden. Na wat zoeken en verkeerd rijden lukt dat toch. Ik doe de drie dollar voor de toegang in het daartoe bestemde brievenbusje bij de ingang en sta even later op de parkeerplaats. Bij het passeren van de brug heb ik al gezien dat er een of twee andere vliegvissers staan, dat is hoopgevend.

De rivier is hier breed en het water is helder. Het ziet er bijzonder aanlokkelijk uit. Rustig begin ik te vissen, maak worp na worp. Ik heb er een goudkopje op gedaan, want ik zie geen enkele rise. Het is bijzonder ontspannend en ik geniet met volle teugen. Een stel Canadese ganzen vliegt langs en strijkt een eind achter me op het water neer. Als het tegen half acht loopt kom ik bij een boom aan het water. Er lijkt een diepere put bij de wortels te zijn en ik wil onder een tak door gooien. De lijn bungelt achter me en op het moment dat ik de voorwaartse worp wil inzetten hangt er een forel aan. Ik ben er erg blij mee. Een kwartier later stop ik er mee, zodat ik nog een beetje redelijk op tijd terug ben om met Willem en Epco te gaan eten.

De volgende dag probeer ik voor vertrek nog een uurtje te gaan, maar het park blijkt pas om negen uur 's morgens open te gaan, en ik sta dus voor een dicht hek. Meer tijd is er niet, dus ga ik terug naar het hotel om mijn spullen in te pakken voor vertrek.

Interessante links:
National Park Service
Visvergunning voor de staat Virginia.
Visvergunning voor de staat Maryland.
Landkaarten
Het weer in Washington.

* * *